Charta základných práv Európskej únie

Artikel 104 (1) Die Freiheit der Person kann nur auf Grund eines förmlichen Gesetzes und nur unter Beachtung der darin vorgeschriebenen Formen beschränkt werden. Festgehaltene Personen dürfen weder seelisch noch körperlich mißhandelt werden. (2) Über die Zulässigkeit und Fortdauer einer Freiheitsentziehung hat nur der Richter zu entscheiden. Bei jeder nicht auf richterlicher Anordnung beruhenden Freiheitsentziehung ist unverzüglich eine richterliche Entscheidung herbeizuführen. Die Polizei darf aus eigener Machtvollkommenheit niemanden länger als bis zum Ende des Tages nach dem Ergreifen in eigenem Gewahrsam halten. Das Nähere ist gesetzlich zu regeln. (3) Jeder wegen des Verdachtes einer strafbaren Handlung vorläufig Festgenommene ist spätestens am Tage nach der Festnahme dem Richter vorzuführen, der ihm die Gründe der Festnahme mitzuteilen, ihn zu vernehmen und ihm Gelegenheit zu Einwendungen zu geben hat. Der Richter hat unverzüglich entweder einen mit Gründen versehenen schriftlichen Haftbefehl zu erlassen oder die Freilassung anzuordnen. (4) Von jeder richterlichen Entscheidung über die Anordnung oder Fortdauer einer Freiheitsentziehung ist unverzüglich ein Angehöriger des Festgehaltenen oder eine Person seines Vertrauens zu benachrichtigen.

Art. 41.1. Każdemu zapewnia się nietykalność osobistą i wolność osobistą. Pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić tylko na zasadach i w trybie określonych w ustawie.2. Każdy pozbawiony wolności nie na podstawie wyroku sądowego ma prawo odwołania się do sądu w celu niezwłocznego ustalenia legalności tego pozbawienia. O pozbawieniu wolności powiadamia się niezwłocznie rodzinę lub osobę wskazaną przez pozbawionego wolności. 3. Każdy zatrzymany powinien być niezwłocznie i w sposób zrozumiały dla niego poinformowany o przyczynach zatrzymania. Powinien on być w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania przekazany do dyspozycji sądu. Zatrzymanego należy zwolnić, jeżeli w ciągu 24 godzin od przekazania do dyspozycji sądu nie zostanie mu doręczone postanowienie sądu o tymczasowym aresztowaniu wraz z przedstawionymi zarzutami. 4. Każdy pozbawiony wolności powinien być traktowany w sposób humanitarny. 5. Każdy bezprawnie pozbawiony wolności ma prawo do odszkodowania.

Artikel 5 (1) Jedermann hat ein Recht auf Freiheit und Sicherheit.

Article 12.La liberté individuelle est garantie.
Nul ne peut être poursuivi que dans les cas prévus par la loi, et dans la forme qu'elle prescrit.
Hors le cas de flagrant délit, nul ne peut être arrêté qu'en vertu d'une ordonnance motivée du juge qui doit être signifiée au plus tard dans les quarante-huit heures de la privation de liberté et ne peut emporter qu'une mise en détention préventive.

94. Ikvienam ir tiesības uz brīvību un personas neaizskaramību. Nevienam nedrīkst atņemt vai ierobežot brīvību citādi kā tikai saskaņā ar likumu.

20 straipsnis. Žmogaus laisvė neliečiama.Niekas negali būti savavališkai sulaikytas arba laikomas suimtas. Niekam neturi būti atimta laisvė kitaip, kaip tokiais pagrindais ir pagal tokias procedūras, kokias yra nustatęs įstatymas.Nusikaltimo vietoje sulaikytas asmuo per 48 valandas turi būti pristatytas į teismą, kur sulaikytajam dalyvaujant sprendžiamas sulaikymo pagrįstumas. Jeigu teismas nepriima nutarimo asmenį suimti, sulaikytasis tuojau pat paleidžiamas.

Art. 17. (1) La liberté individuelle est garantie. 

(2) Nul ne peut être poursuivi, arrêté ou privé de sa liberté que dans les cas prévus et dans la forme déterminée par la loi. 

(3) Sauf le cas de flagrant délit, nul ne peut être arrêté qu’en vertu d’une décision de justice motivée, qui doit être notifiée au moment de l’arrestation ou au plus tard dans les vingt-quatre heures. 

(4) Toute personne accusée d’une infraction est présumée innocente jusqu’à ce que sa culpabilité ait été légalement établie. 

Toute personne doit être informée sans délai des raisons de son arrestation ou de la privation de sa liberté, des accusations portées contre elle et des moyens de recours légaux dont elle dispose pour recouvrer sa liberté.

IV. cikk (SZABADSÁG ÉS FELELŐSSÉG) (1) Mindenkinek joga van a szabadsághoz és a személyi biztonsághoz. (2) Senkit nem lehet szabadságától másként, mint törvényben meghatározott okokból és törvényben meghatározott eljárás alapján megfosztani. Tényleges életfogytig tartó szabadságvesztés csak szándékos, erőszakos bűncselekmény elkövetése miatt szabható ki. (3) A bűncselekmény elkövetésével gyanúsított és őrizetbe vett személyt a lehető legrövidebb időn belül szabadon kell bocsátani, vagy bíróság elé kell állítani. A bíróság köteles az elé állított személyt meghallgatni és írásbeli indokolással ellátott határozatban szabadlábra helyezéséről vagy letartóztatásáról haladéktalanul dönteni. (4) Akinek szabadságát alaptalanul vagy törvénysért ően korlátozták, kárának megtérítésére jogosult.

Article 15 1. Other than in the cases laid down by or pursuant to Act of Parliament, no one may be deprived of his liberty. 2. Anyone who has been deprived of his liberty other than by order of a court may request a court to order his release. In such a case he shall be heard by the court within a period to be laid down by Act of Parliament. The court shall order his immediate release if it considers the deprivation of liberty to be unlawful. 3. The trial of a person who has been deprived of his liberty pending trial shall take place within a reasonable period. 4. A person who has been lawfully deprived of his liberty may be restricted in the exercise of fundamental rights in so far as the exercise of such rights is not compatible with the deprivation of liberty.

Article 27 (Right to freedom and security) (1) Everyone has the right to freedom and security. (2) No one may be wholy or partially deprived of their freedom, except as a consequence of a judicial sentence imposed for the practise of an act that is punishable by law with a prison term or the imposition by a court of a security measure. (3) The following cases of deprivation of freedom for such time and under such conditions as the law may determine shall be exceptions to this principle: (a) Detention in flagrante delicto; (b) Detention or remand in custody where there is strong evidence of the commission of a serious crime punishable by imprisonment for a maximum term of more than three years; (c) The imposition of imprisonment, detention or any other coercive measure subject to judicial control, on a person who improperly entered or is improperly present in Portuguese territory, or who is currently the object of extradition or deportation proceedings; (d) The imposition of disciplinary imprisonment on military personnel. Such imprisonment shall be subject to appeal to the competent court; (e) The subjection of a minor to measures intended to protect, assist or educate him in a suitable establishment, when ordered by the competent court of law; (f) Detention under a court order for disobeying a court ruling or to ensure appearance before a competent judicial authority; (g) Detentions of suspects for identification purposes, in such cases and for such time as may be strictly necessary; (h) Committal of a person suffering from a psychic anomaly to an appropriate therapeutic establishment, when ordered or confirmed by a competent judicial authority. (4) Every person who is deprived of his freedom shall immediately be informed in an understandable manner of the reasons for his arrest, imprisonment or detention and of his rights. (5) Deprivation of freedom contrary to the provisions of this Constitution and the law shall place the state under a duty to compensate the aggrieved person in accordance with the law.

Article 23(1) Individual freedom and security of a person are inviolable. (2) Search, detainment, or arrest of a person shall be permitted only in the cases and under the procedure provided by law. (3) Detention shall not exceed twenty-four hours. (4) Preventive custody shall be ordered by a judge and only in the course of criminal proceedings. (5) During the criminal proceedings, the preventive custody may only be ordered for 30 days at the most and extended for 30 days at the most each, without the overall length exceeding a reasonable term, and no longer than i80 days. (6) After the lawsuit has begun, the court is bound, according to the law, to check, on a regular basis and no later than 60 days, the lawfulness and grounds of the preventive custody, and to order at once the release of the defendant if the grounds for the preventive custody have ceased to exist or if the court finds there are no new grounds justifying the continuance of the custody. (7) The decisions by a court of law on preventive custody may be subject to the legal proceedings stipulated by the law. (8) Any person detained or arrested shall be promptly informed, in a language he understands, of the grounds for his detention or arrest, and notified of the charges against him, as soon as practicable; the notification of the charges shall be made only in the presence of a lawyer of his own choosing or appointed ex officio. (9) The release of a detained or arrested person shall be mandatory if the reasons for such steps have ceased to exist, as well as under other circumstances stipulated by the law. (10) A person under preventive custody shall have the right to apply for provisional release, under judicial control or on bail. (13) The freedom deprivation sanction can only be based on criminal grounds.

Čl. 17(1) Osobná sloboda sa zaručuje.(2) Nikoho nemožno stíhať alebo pozbaviť slobody inak, ako z dôvodov a spôsobom, ktorý ustanoví zákon. Nikoho nemožno pozbaviť slobody len pre neschopnosť dodržať zmluvný záväzok. (3) Obvineného alebo podozrivého z trestného činu možno zadržať len v prípadoch ustanovených zákonom. Zadržaná osoba musí byť ihneď oboznámená s dôvodmi zadržania, vypočutá a najneskôr do 48 hodín a pri trestných činoch terorizmu do 96 hodín prepustená na slobodu alebo odovzdaná súdu. Sudca musí zadržanú osobu do 48 hodín a pri obzvlášť závažných trestných činoch do 72 hodín od prevzatia vypočuť a rozhodnúť o väzbe alebo o jej prepustení na slobodu. (4) Obvineného možno zatknúť iba na odôvodnený písomný príkaz sudcu. Zatknutá osoba musí byť do 24 hodín odovzdaná súdu. Sudca musí zatknutú osobu do 48 hodín a pri obzvlášť závažných trestných činoch do 72 hodín od prevzatia vypočuť a rozhodnúť o väzbe alebo o jej prepustení na slobodu. (5) Do väzby možno vziať iba z dôvodov a na čas ustanovený zákonom a na základe rozhodnutia súdu. (6) Zákon ustanoví, v ktorých prípadoch možno prevziať osobu do ústavnej zdravotníckej starostlivosti alebo ju v nej držať bez jej súhlasu. Takéto opatrenie sa musí do 24 hodín oznámiť súdu, ktorý o tomto umiestnení rozhodne do piatich dní. (7) Skúmanie duševného stavu osoby obvinenej z trestného činu je možné iba na písomný príkaz súdu.

Article 19 Everyone has the right to personal liberty. No one may be deprived of his liberty except in such cases and pursuant to such procedures as are provided by law.Anyone deprived of his liberty must be immediately informed in his mother tongue, or in a language which he understands, of the reasons for being deprived of his liberty. Within the shortest possible time thereafter, he must also be informed in writing of why he has been deprived of his liberty. He must be instructed immediately that he is not obliged to make any statement, that he has the right to immediate legal representation of his own free choice and that the competent authority must, on his request, notify his relatives or those close to him of the deprivation of his liberty.

Article 20A person reasonably suspected of having committed a criminal offence may be detained only on the basis of a court order when this is absolutely necessary for the course of criminal proceedings or for reasons of public safety.Upon detention, but not later than twenty-four hours thereafter, the person detained must be handed the written court order with a statement of reasons. The person detained has the right to appeal against the court order, and such appeal must be decided by a court within forty-eight hours. Detention may last only as long as there are legal reasons for such, but no longer than three months from the day of the deprivation of liberty. The Supreme Court may extend the detention a further three months.If no charges are brought by the end of these terms, the suspected person shall be released.

Article 17 (1). Every person has the right to freedom and security. No one may be deprived of his or her freedom except in accordance with the provisions of this section and in the cases and in the manner provided for by the law.2. Preventive arrest may last no longer than the time strictly necessary in order to carry out the investigations aimed at establishing the events; in any case the person arrested must be set free or handed over to the judicial authorities within a maximum period of seventy-two hours. 3. Every person arrested must be informed immediately, and in a way understandable to him or her, of his or her rights and of the grounds for his or her arrest, and may not be compelled to make a statement. The arrested person shall be guaranteed the assistance of a lawyer during police and judicial proceedings, under the terms to be laid down by the law. 4. An habeas corpus procedure shall be provided for by law in order to ensure the immediate handing over to the judicial authorities of any person illegally arrested. Likewise, the maximum period of provisional imprisonment shall be determined by law.

7 § Oikeus elämään sekä henkilökohtaiseen vapauteen ja koskemattomuuteen Jokaisella on oikeus elämään sekä henkilökohtaiseen vapauteen, koskemattomuuteen ja turvallisuuteen. Ketään ei saa tuomita kuolemaan, kiduttaa eikä muutoinkaan kohdella ihmisarvoa loukkaavasti. Henkilökohtaiseen koskemattomuuteen ei saa puuttua eikä vapautta riistää mielivaltaisesti eikä ilman laissa säädettyä perustetta. Rangaistuksen, joka sisältää vapaudenmenetyksen, määrää tuomioistuin. Muun vapaudenmenetyksen laillisuus voidaan saattaa tuomioistuimen tutkittavaksi. Vapautensa menettäneen oikeudet turvataan lailla.

Article 12. The freedom of the individual is guaranteed.
No one can be prosecuted except in the cases provided for by the law, and in the
form prescribed by the law.
Except in the case of a flagrant offence, no one can be arrested except on the
strength of a reasoned judge’s order, which must be served at the latest within forty-eight
hours from the deprivation of liberty and which may only result in provisional detention.

Article 11
1. Every person has the right to liberty and security of person.
2. No person shall be deprived of his liberty save in the following cases when and as provided by law: -
(a) the detention of a person after conviction by a competent court;
(b) the arrest or detention of a person for non-compliance with the lawful order of a court;
(c) the arrest or detention of a person effected for the purpose of bringing him before the competent legal authority on reasonable suspicion of having committed an offence or when it is reasonably considered necessary to prevent his committing anoffence or fleeing after having done so;
(d) the detention of a minor by a lawful order for the purpose of educational supervision or his lawful detention for the purpose of bringing him before the competent legal authority;
(e) the detention of persons for the prevention of spreading of infectious diseases, of persons of unsound mind, alcoholics or drug addicts or vagrants;
(f) the arrest or detention of a person to prevent him effecting an unauthorised entry into the territory of the Republic or of an alien against whom action is being taken with a view to deportation or extradition.
3. Save when and as provided by law in case of a flagrant offence punishable with death or imprisonment, no person shall be arrested save under the authority of a reasoned judicial warrant issued according to the formalities prescribed by the law.
4. Every person arrested shall be informed at the time of his arrest in a language which he understands of the reasons for his arrest and shall be allowed to have the services of a lawyer of his own choosing.
5. The person arrested shall, as soon as is practicable after his arrest, and in any event not later than twenty-four hours after the arrest, be brought before a judge, if not earlier released.
6. The judge before whom the person arrested is brought shall promptly proceed to inquire into the grounds of the arrest in a language understandable by the person arrested and shall, as soon as possible and in any event not later than three days from such appearance, either release the person arrested on such terms as he may deem fit or where the investigation into the commission of the offence for which he has been arrested has not been completed remand him in custody and may remand him in custody from time to time for a period not exceeding eight days at any one time:
Provided that the total period of such remand in custody shall not exceed three months of the date of the arrest on the expiration of which every person or authority having the custody of the person arrested shall forthwith set him free.
Any decision of the judge under this paragraph shall be subject to appeal.
7. Every person who is deprived of his liberty by arrest or detention shall be entitled to take proceedings by which the lawfulness of his detention shall be decided speedily by a court and his release ordered if the detention is not lawful.
8. Every person who has been the victim of arrest or detention in contravention of the provisions of this Article shall have an enforceable right to compensation.

Section 71. Subsection 1. Personal liberty shall be inviolable. No Danish subject shall, in any manner whatsoever, be deprived of his liberty because of his political or religious convictions or because of his descent. Subsection 2. A person shall be deprived of his liberty only when this is warranted by law. Subsection 3. Any person who is taken into custody shall be brought before a judge within twenty-four hours. When the person taken into custody cannot be released immediately, the judge shall decide, in an order to be given as soon as possible and at the latest within three days, stating the grounds, whether the person taken into custody shall be committed to prison; and in cases in which he can be released on bail, the judge shall also determine the nature and amount of such bail. This provision may be disregarded by statute as far as Greenland is concerned, if for local considerations such departure may be deemed necessary. Subsection 4. The pronouncement of the judge may be separately appealed against at once to a higher court of justice by the person concerned. Subsection 5. No person shall be remanded in custody for an offence which can involve only punishment by fine or simple detention. Subsection 6. Outside criminal procedure, the legality of deprivation of liberty not executed by order of a judicial authority, and not warranted by legislation relating to aliens, shall at the request of the person so deprived of his liberty, or the request of any person acting on his behalf, be brought before the ordinary courts of justice or other judicial authority for decision. Rules governing this procedure shall be provided by statute. Subsection 7. The persons referred to in Sub-section (6) shall be under supervision by a board set up by the Folketing, to which board the persons concerned shall be permitted to apply.
Section 85. The provisions of Sections 71, 78, and 79 shall be applicable only to the armed forces, subject to such limitations as are consequential to the provisions of military laws.

 Article IV (Freedom and Responsibility)(1) Everyone shall have the right to liberty and security of the person.
(2) No one shall be deprived of liberty except for reasons specified in an Act and in accordance with the procedure laid down in an Act. Life imprisonment without parole may only be imposed for the commission of intentional and violent criminal offences.
(3) Any person suspected of having committed a criminal offence and taken into detention
must, as soon as possible, be released or brought before a court. The court shall be obliged to hear the person brought before it and shall without delay make a decision with a written statement of reasons to release or to arrest that person.
(4) Everyone whose liberty has been restricted without a well-founded reason or unlawfully
shall have the right to compensation.

ΑΡΘΡΟΝ 11
1. Έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας και προσωπικής ασφαλείας.
2. Ουδείς στερείται της ελευθερίας αυτού, ειμή ότε και όπως ο νόμος ορίζει εις τας περιπτώσεις:
(α) κρατήσεως ατόμου μετά την καταδίκην αυτού υπό αρμοδίου δικαστηρίου,
(β) συλλήψεως ή κρατήσεως ατόμου λόγω μη συμμορφώσεως προς νόμιμον διαταγήν δικαστηρίου,
(γ) συλλήψεως ή κρατήσεως ατόμου ενεργουμένης προς τον σκοπόν προσαγωγής αυτού ενώπιον της αρμοδίας κατά νόμον αρχής επί τη ευλόγω υπονοία ότι διέπραξεν αδίκημα ή οσάκις η σύλληψις ή κράτησις θεωρηθή ευλόγως αναγκαία προς παρεμπόδισιν διαπράξεως αδικήματος ή αποδράσεως μετά την διάπραξιν αυτού,
(δ) περιορισμού ανηλίκου δυνάμει νομίμου διαταγής προς τον σκοπόν αναμορφωτικής επιβλέψεως ή νομίμου κρατήσεως προς τον σκοπόν προσαγωγής αυτού ενώπιον της αρμοδίας κατά νόμον αρχής,
(ε) περιορισμού ατόμων προς παρεμπόδισιν επεκτάσεως μεταδοτικών νόσων, ατόμων ασθενών διανοητικώς, αλκοολικών, τοξικομανών ή αλητών, και
(στ) σύλληψης ή κράτησης ατόμου προς παρεμπόδιση της χωρίς άδεια εισόδου στο έδαφος της Δημοκρατίας ή σύλληψης ή κράτησης αλλοδαπού εναντίον του οποίου έγιναν ενέργειες προς το σκοπό απέλασης ή έκδοσης ή σύλληψης ή κράτησης πολίτη της Δημοκρατίας προς το σκοπό της έκδοσης ή παράδοσής του με βάση ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης ή σύμφωνα με διεθνή σύμβαση που δεσμεύει τη Δημοκρατία, υπό τον όρο ότι τέτοια σύμβαση εφαρμόζεται αντίστοιχα και από τον αντισυμβαλλόμενο. Η σύλληψη ή η κράτηση όμως οποιουδήποτε προσώπου προς το σκοπό έκδοσης ή παράδοσής του δεν είναι δυνατή εάν το αρμόδιο κατά νόμο όργανο ή αρχή έχει ουσιώδη λόγο να πιστεύει ότι το αίτημα της έκδοσης ή παράδοσης έγινε με σκοπό την ποινική δίωξη ή την τιμωρία προσώπου συνεπεία της φυλής, της θρησκείας, της εθνικότητας, της εθνοτικής καταγωγής, των πολιτικών πεποιθήσεων ή των νόμιμων κατά το διεθνές δίκαιο διεκδικήσεων συλλογικών ή ατομικών δικαιωμάτων.
3. Εξαιρουμένου του δια φυλακίσεως, ότε και όπως ο νόμος ορίζη, τιμωρουμένου αυτοφώρου αδικήματος, ουδείς συλλαμβάνεται, ειμή κατόπιν ητιολογημένου δικαστικού εντάλματος εκδοθέντος συμφώνως προς τους υπό του νόμου προδιαγεγραμμένους τύπους, ή με βάση ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.
4. Πας συλλαμβανόμενος πληροφορείται κατά την στιγμήν της συλλήψεως αυτού εις καταληπτήν υπ’ αυτού γλώσσαν τους λόγους της συλλήψεως αυτού και δικαιούται να τύχη των υπηρεσιών συνηγόρου της εκλογής αυτού.
5. Ο συλληφθείς προσάγεται ενώπιον του δικαστού ως οιόν τε συντομώτερον ευθύς μετά την σύλληψιν αυτού, πάντως δε το βραδύτερον εντός είκοσι τεσσάρων ωρών από της συλλήψεως, εφ’ όσον δεν αφεθή πρότερον ελεύθερος.
6. Ο δικαστής, ενώπιον του οποίου προσήχθη ο συλληφθείς, χωρεί ταχέως εις διερεύνησιν των λόγων της συλλήψεως εις καταληπτήν υπό του συλληφθέντος γλώσσαν και, ως οιόν τε συντομώτερον, πάντως δε το βραδύτερον εντός τριών ημερών από της τοιαύτης προσαγωγής, ή απολύει τον συλληφθέντα υπό τους κατά την κρίσιν αυτού καταλλήλους όρους ή διατάσσει την κράτησιν αυτού, οσάκις η περί της διαπράξεως του αδικήματος ανάκρισις, δι’ ο συνελήφθη, δεν συνεπληρώθη και δύναται να διατάσση εκάστοτε την κράτησιν αυτού επί περίοδον χρόνου μη υπερβαίνουσαν τας οκτώ ημέρας. Ο συνολικός χρόνος όμως της τοιαύτης κρατήσεως δέον να μη υπερβαίνη τους τρεις μήνας από της ημερομηνίας της συλλήψεως, μετά την παρέλευσιν των οποίων παν άτομον ή αρχή έχουσα υπό κράτησιν τον συλληφθέντα απολύει αυτόν παρευθύς. Πάσα κατά τα ανωτέρω απόφασις του δικαστού υπόκειται εις έφεσιν.
7. Πας στερηθείς της ελευθερίας αυτού δια συλλήψεως ή κρατήσεως δικαιούται να προσφύγη εις το αρμόδιον δικαστήριον, ίνα τούτο κρίνη ταχέως την νομιμότητα της κρατήσεως και διατάξη την απόλυσιν αυτού, εάν η κράτησις δεν είναι νόμιμος.
8. Ο κατά παράβασιν των διατάξεων του παρόντος άρθρου συλληφθείς ή κρατηθείς έχει αγώγιμον δικαίωμα προς αποζημίωσιν.