Greece / Council of the State / 309/2023

X. (anonymized) vs Minister of Finance
Deciding body type
National Court/Tribunal
Deciding body
Council of the State
Decision date
  • Greece / Council of the State / 309/2023

    Key facts of the case:

    An Italian company imported fruit and vegetables into Greece and other European countries at reduced duties and taxes, based on a certificate issued by the Office for the Development of the Agricultural Economy of Overseas Territories prior to import. The certificate acts as an import licence to avoid payment of import duties. Investigations by the relevant EU authorities revealed that the certificate in question, as well as 11 others allegedly issued to the same company, were false. As a result, the company paid reduced VAT without being legally entitled to do so. The Italian authorities prosecuted the company's representatives for smuggling goods and falsifying official documents, and sent their findings to other interested authorities in the EU, including the Greek customs service. The company's representative X in Greece, who is the applicant in this case, claimed that he had no knowledge of the falsification and that, in any event, he had obtained prior verification of the validity of the document from the competent authorities. The Greek customs office rejected his claims and imposed several cumulative fines totalling three times the amount of duty due. Χ challenged the administrative act in question, arguing that he had been defrauded and that he didn't know about the forgery, citing a decision of the court of Verona which had found him innocent of the charge of aggravated smuggling on the ground that his collusion with the other defendants was considered unlikely. The Greek Administrative Court of First Instance upheld his complaint, but the Greek State appealed against this decision. In his response to the appeal, X submitted that the imposition of multiple cumulative fines was contrary to the principle of ne bis in idem and to the principles arising from the combination of the provisions of Article 6 para. 1 ECHR, Article 4 of the Additional Protocol No. 7 to the ECHR, Article 50 of the Charter of Fundamental Rights of the European Union, and legal certainty. The Administrative Court of Appeal rejected his claims and annulled the first instance decision. X then submitted an application before the Council of the State for the annulment of the appellate decision against him, which is the topic of the case presented here.

    Key legal question raised by the Court:

    The main legal question raised was whether the imposition of multiple cumulative fines was contrary to the ne bis in idem principle and the Engel criteria established by the ECtHR in the light of the exonerating decision of the Verona Court.

    Outcome of the case:

    The Court concluded that there had been no infringement of the rules and principles in question because, firstly, the ne bis in idem principle did not apply to decisions of foreign courts and, secondly, the case decided in Italy did not concern imports into Greece, so the facts of the two cases were not the same.

  • Paragraphs referring to EU Charter

    5. Whereas the Hellenic State submits in the present appeal that the contested decision, by an incorrect assessment of the facts and the evidence, accepted that the respondent was acting in good faith when purchasing the certificate at issue ... and that he was defrauded by ... , a representative of the company that brokered the purchase, whereas, if he had correctly assessed the facts, he would have had to accept that the smuggling activity in question took place and that it was carried out by an organised circuit, which set up a series of special successions of the disputed certificate and took steps to relieve the final recipient of any liability and to make it difficult to trace the original owner of the certificate, with the aim of losing the European Union and Greece huge sums of money in customs duties and VAT. The above company and X - its legal representative - are also involved in the above scheme, as it was the final recipient of the illegal activity, as the holder and user of the forged certificate, which was not the only one that brought it enormous financial benefit, but only one of the many included in the list of... In his [...] memorandum of 12 April 2012, [State] submits that the trial court erred in its assessment of his claim that he had acted in good faith and that both the subjective and objective elements of the smuggling offence attributed to him were not established against him is unfounded. That is because, following an investigation by the administrative and judicial authorities of the Member States of the European Union, which dealt with the case in question, the exact opposite of what [the State] maintains, namely that he, as the legal representative of the above company, acted without malice and manifest negligence and in good faith, has been established by final judgment. Given that the above judgment concerns the same person and the same unlawful conduct, the imposition of multiple administrative sanctions is prohibited, in accordance with the principle of non bis in idem and those principles resulting from the provisions of Article 6 para. 1 of the ECHR, Article 4 of the 7th Additional Protocol to the ECHR, Article 50 of the Charter of Fundamental Rights of the European Union, legal certainty and the principle of the protection of the legitimate expectations of the citizen, read together.

    6. Whereas based on the above facts and in particular that X, the legal representative of a wholesale company with huge transactions and therefore, obviously experienced and familiar with all the relevant procedures, formulas and obligations, used the above certificate […, issued on 30-9-1998) during the period from 12 November 1998 to 7 January 1999 for imports of bananas in various ports of the EU, and in Greece, for imports on 15 and 18 December 1998, with preferential tariff regime. This certificate was issued in the name of another company […], then transferred to a second company […] and then to his company […], as he argues. It seems that he knew the second company (and possibly also the first one) very well and that there were well-developed business relations between them, as similar events took place with the other certificate […] , with which many imports were carried out in EU ports, but also with eleven (11) other certificates. These certificates were in the possession of …, which did not transfer them to …, but imported the quantities of bananas (2,080,660 kg) itself, and sold the same quantities to ... at the same time, in order to benefit the latter in terms of VAT payment. In the light of the foregoing,, the companies knew each other very well and, working for their own financial benefit, each one of them, together and in collusion with each other, and were aware of their actions, prepared in detail and carried out the above trick of issuing a fake certificate, which was not a single certificate but many more (after having previously taken care of: (a) the succession of this certificate, (b) the confirmation, supposedly, of its legitimacy by the competent office, where other circuits that were impersonated in the competent office were present, (c) the issuing of invoices for the payment, supposedly, of the said certificates, in order to avoid responsibility, as well as the argument of good faith), in order to obtain enormous financial benefits for their companies, [...]. More specifically, the X could not have been deceived by the representative of …, as he claims, since, as already mentioned, he was experienced and knowledgeable of all the required forms and obligations in such a large company, and moreover, it was not just one certificate, for which there might be a possibility of deception, but several. Furthermore, X’s claim that he exercised diligence and foresight in purchasing the certificates by seeking confirmation of their legitimacy from the competent body is untrue and baseless, since the whole action is also a ploy to mislead the authorities about the alleged diligence shown in purchasing the certificates, as is clear from the decision on jurisdiction, the fax signed by Ms. ..., did not come from that agency but from associates and associates of the circuit of the two companies and therefore, this document does not prove the above allegation at all. Furthermore, the payment of the above amount for the purchase of the certificates does not demonstrate a real purchase of the certificates either, but is another ploy to achieve the ultimate goal of avoiding the payment of the relevant duties and taxes, since this payment could well have been returned to … by its partner company. Finally, X's allegations of violation of the principle of ne bis in idem and the other provisions of the ECHR and the Additional Protocol No. 7 thereto relied upon by him, etc, must be dismissed as unfounded, as only the importation of the quantity of bananas into Greece […] by ...... /15-12-1998 declaration, which has not been previously ruled on by any court, foreign or national, and the decisions of the Italian and Portuguese authorities relied on by the applicant have no bearing on the case, which, moreover, have not been adjudicated on, except for the administrative part (and only in relation to imports into Italy), while there has been no adjudication on the criminal part, since the case has been closed without being adjudicated on, as stated in paragraph 4 above. In those circumstances, all of X’s claims to the contrary must be rejected as unfounded, in accordance with the relevant and well-founded grounds of the appeal, which must therefore be upheld in its entirety. However, the judgment under appeal, which held to the contrary, is in error and must be set aside. 7. Whereas further, the Court, in deciding the case and hearing the appeal, holds that the appeal must be dismissed for the same reasons as stated above [...]. …

    8. Whereas the principle of ne bis in idem, which is enshrined in the above-mentioned provision of Article 4 para. 1 of the 7th E.C.A.T. FP7, is also a general principle of European Union law, which has now been incorporated into Article 50 of the Charter of Fundamental Rights of the Union (2000/C 364/01) and is applicable in a case such as the present one, since the Member States of the Union are bound by the general principles of Union law when adopting and imposing penalties for infringements of Union customs/tax legislation (see CoE Oloem. 1741/2015, 1887/2018 et seq.). The above-mentioned principle of Union law and Article 50 of the Charter have a similar normative content to that of Article 4 para. 1 of the 7th E.C.D.A.'s FP7 (see Article 52(1). 3 of the Charter, also CoE 1887/2018 et seq., 1102-1104/2018 et seq. and IJC reduced synth. 20.3.2018, C-524/15, ..., paras 60-62). 2514/1997 (A 140) of the Convention Implementing the Schengen Agreement [according to which ‘A person who has been finally judged by a Contracting Party may not be prosecuted by another Contracting Party for the same facts, provided, however, that, in the event of conviction, the sentence has been or is being served or may no longer be served in accordance with the laws of the Contracting Party which imposed the sentence’]. ], whether or not it concerns penalties under ordinary criminal law and not also administrative penalties, which can be considered 'criminal' under the Engel criteria, does not in any event offer any greater protection than that afforded by the abovementioned provisions of the Charter of Fundamental Rights of the European Union.

    9. Whereas the application in the present case alleges that the administrative court of appeal, which dealt with an administrative penalty of a criminal nature imposed on the appellant by the Customs Office … for the same act of smuggling, which had been investigated in Italy and Portugal, was bound by the relevant decisions of the Italian and Portuguese authorities relied on by the appellant and, on the contrary, infringed the ne bis in idem principle enshrined in Article 54 of the Convention implementing the Schengen Agreement, Article 50 of the Charter of Fundamental Rights of the European Union and Article 4(4) of the Charter of Fundamental Rights of the European Union. 1 of the Additional Protocol No. 7 to the ECHR. In order to establish the admissibility of that plea under Article 53(1)(b) and (c), the applicant claims that the court of first-instance should take into account the provisions of Article 53(1)(b) and (c). 3 of Legislative Decree No 18/1989, as amended, it is submitted that there is no case-law on the question whether or not it is permissible to impose administrative sanctions against the same person and on the basis of the same facts in more than one Member State of the European Union and whether or not the judicial authorities of a Member State are bound in the field of administrative justice by decisions of judicial authorities of the same jurisdiction in another Member State. However, as stated in paragraph 7 above, which also applies to the interpretation of the provisions of European Union law which enshrine the principle of ne bis in idem, as stated in paragraph 8 above, in order to give effect to that principle in the present case, it is necessary that the two 'criminal' proceedings against the appellant relate to the same substantive infringement, that is to say, to the same set of specific facts which are indissolubly linked to one another, in time and place, and the existence of which is necessary for the imposition of the (criminal and administrative) penalty. However, having regard to the facts of the case, as set out in paragraph 6 above, it does not appear that that condition is satisfied in the present case, since, as the judgment under appeal accepts, without any review of the evidence on appeal, none of the decisions of the foreign authorities relied on by the appellant, without, moreover, proving their irrevocable nature, relates to the importation of bananas into Greece under the banana importation licence No 1.1.1. ....../15.12.1998 from the Customs Office ..., but concern other imports and, in particular, to other countries (Italy and Portugal). In addition, (a) the Administrative Court of Appeal accepted, without reviewing the relevant evidence on appeal, that the decision of the Prosecutor General of the Republic of Portugal does not indicate which charge against the appellant is referred to, and (b) the decision of the Prosecutor General of the Republic of Portugal does not indicate which charge against the appellant is referred to. .../.../10.5.2007 of the Regional Tax Commission of the city of ..., as accepted by the judgment under appeal, concerns a case concerning the imposition of customs duties and other duties, damages and default interest in respect of 23 import declarations for bananas made in 1998 by the Italian company, of which the appellant was the legal representative, through the customs office of ... , that is to say, on the one hand, it does not concern the imposition of penalties, to which alone the ne bis in idem principle applies, and, on the other hand, it does not concern the importation of bananas into Greece, that is to say, the specific customs debt which arose from the importation on the basis of the import declaration at issue in Greece (see Case C-142/99, paragraph 1). and Article 215(2)(a) of the Customs Code. 1 of the Community Customs Code (Regulation (EEC) No 2913/92), according to which 'The customs debt shall be incurred: - at the place where the events giving rise to that debt occur, - or, if that place cannot be determined, at the place where the customs authorities establish that the goods are in a situation in which a customs debt is incurred, ...']. Moreover, the fact that the banana imports into Italy were made on the basis of the same forged certificate ... and that Italian criminal justice authorities accepted that the appellant did not appear to have been aware of its forgery [as stated in the judgment under appeal, according to the Italian prosecutor "it does not seem possible that the respondent (already the appellant) could be an accomplice ... "], it is not sufficient for the condition of 'idem' required for the application of the ne bis in idem principle to be considered to be satisfied, that is to say, the identity of the facts in both proceedings (that is to say, before both the Greek and the foreign authorities), in the sense of the existence of a set of specific facts which are inextricably linked to each other, in time and place. Consequently, the abovementioned ground of appeal, which alleges infringement of the ne bis in idem principle (which is a manifestation, inter alia, of the principles of legal certainty and of the protection of the legitimate expectations of the citizen) on the ground that decisions had already been taken by foreign authorities in respect of the same act of smuggling, irrespective of whether it is admissibly raised under Article 53(1)(b) of Regulation No 44/2001. 3 of Legislative Decree No 18/1989, is in any event dismissed as unfounded, since the appellant does not dispute that there was no identity of facts in the sense set out above, but assumes that, since the banana imports in both Italy and Greece were made on the basis of the same certificate ... . and since the case against the appellant was closed in Italy, it is the same act of smuggling and the same facts and, therefore, he cannot be sanctioned for the importation of bananas into Greece on the basis of the disputed customs declaration ... . This is irrespective of the fact that, first, the provisions enshrining the principle of ne bis in idem, Article 4 of the Seventh Additional Protocol to the ECHR relates to proceedings within the framework of a single State and therefore has no scope in the present case, since the infringement of that principle is based on decisions adopted by institutions of other States, and, secondly, the fact that the contested decision does not contain any (express or implied) interpretation or reference to Article 54 of the Convention implementing the Schengen Agreement. Consequently, in so far as the plea alleging breach of the ne bis in idem principle was lawfully rejected by the administrative court of appeal on the ground, as set out above, that the facts were not identical in both proceedings (that is to say, before both the Greek and the foreign authorities), the plea which challenges the subsidiary grounds of the judgment under appeal, according to which the foreign authorities examined only the administrative part of the case, whereas there was no judicial decision on the criminal part, since the case was closed without a court hearing, must be rejected as irrelevant.

  • Paragraphs referring to EU Charter (original language)

    5. Επειδή το Ελληνικό Δημόσιο με την κρινόμενη έφεσή του υποστηρίζει ότι η εκκαλούμενη απόφαση κατ’ εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών μέσων δέχθηκε ότι ο εφεσίβλητος [αναιρεσείων] ήταν καλόπιστος κατά την αγορά του επίμαχου πιστοποιητικού ……. και ότι έπεσε θύμα απάτης από τον ………, εκπρόσωπο της μεσολαβήτριας για την αγορά εταιρίας, ενώ εάν εκτιμούσε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, θα έπρεπε να δεχθεί ότι πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη λαθρεμπορική δραστηριότητα και μάλιστα από ένα οργανωμένο κύκλωμα, το οποίο έστησε μια σειρά ειδικών διαδοχών του επίμαχου πιστοποιητικού και προέβη σε ενέργειες προκειμένου να απαλλάξει τον τελικό αποδέκτη από κάθε ευθύνη, καθώς και να είναι δύσκολο να ανακαλυφθεί ο αρχικός κύριος του πιστοποιητικού, με στόχο να απολεσθούν για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα τεράστια ποσά από δασμούς και φόρους. Μέσα στο παραπάνω κύκλωμα εμπλέκεται και η παραπάνω εταιρία και ο εφεσίβλητος [αναιρεσείων] -νόμιμος εκπρόσωπός της, διότι αυτή ήταν ο τελικός αποδέκτης της παράνομης δραστηριότητας, ως κάτοχος και χρήστης του πλαστού πιστοποιητικού, το οποίο δεν ήταν και το μοναδικό, που της απέφερε τεράστιο οικονομικό όφελος, αλλά μόνο ένα από τα πολλά που περιλαμβάνονται στη λίστα του ……. Με το […] από 12-4-2012 υπόμνημά του, ο εφεσίβλητος [αναιρεσείων] ισχυρίζεται ότι ο λόγος εφέσεως για εσφαλμένη εκτίμηση από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο του ισχυρισμού του, περί του ότι ο ίδιος επέδειξε καλή πίστη και ότι δεν στοιχειοθετείται σε βάρος του τόσο η υποκειμενική όσο και η αντικειμενική υπόσταση της αποδιδόμενης σε αυτόν λαθρεμπορίας, είναι αβάσιμος. Τούτο δε διότι, μετά την έρευνα των διοικητικών και δικαστικών αρχών των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία ασχολήθηκαν με την εν λόγω υπόθεση, κρίθηκαν τελεσιδίκως, ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που υποστηρίζει το εκκαλούν [Δημόσιο], ότι δηλαδή αυτός ως νόμιμος εκπρόσωπος της παραπάνω εταιρίας ενήργησε χωρίς δόλο και πρόδηλη αμέλεια, αλλά και με καλή πίστη. Δεδομένου δε, ότι η παραπάνω κρίση αφορά το ίδιο πρόσωπο και την ίδια παράνομη συμπεριφορά, απαγορεύεται η επιβολή πλειόνων διοικητικών κυρώσεων, σύμφωνα με την αρχή του non bis in idem και όσων προκύπτουν από τον συνδυασμό των διατάξεων του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, του άρθρου 4 του 7ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, του άρθρου 50 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ασφαλείας του δικαίου και της αρχής της προστατευόμενης εμπιστοσύνης του πολίτη.

    6. Επειδή με βάση τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά και κυρίως ότι ο εφεσίβλητος [αναιρεσείων], νόμιμος εκπρόσωπος εταιρίας χονδρικού εμπορίου με τεράστιες συναλλαγές και επομένως, έμπειρος προφανώς και γνώστης όλων των σχετικών διαδικασιών, τύπων και υποχρεώσεων, χρησιμοποίησε το πιο πάνω πιστοποιητικό (………., που εκδόθηκε στις 30-9-1998) κατά το διάστημα από 12-11-1998 έως 7-1-1999 για εισαγωγές μπανανών σε διάφορα λιμάνια της Ε.Ε., στην Ελλάδα δε, για εισαγωγές της 15 και 18-12-1998, με προτιμησιακό δασμολογικό καθεστώς. Το πιστοποιητικό τούτο, είχε εκδοθεί στο όνομα άλλης εταιρίας (……….), στη συνέχεια μεταβιβάστηκε σε δεύτερη εταιρία (…….) και κατόπιν περιήλθε στη δική του εταιρία (………..), όπως ισχυρίζεται ο ίδιος. Τη δεύτερη παραπάνω εταιρία (αλλά ίσως και την πρώτη) φαίνεται ότι γνώριζε πολύ καλά ο ίδιος και υπήρχαν αναπτυγμένες επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ τους, εφόσον παρόμοια γεγονότα έλαβαν χώρα και με το άλλο πιστοποιητικό (…….), με το οποίο διενεργήθηκαν ομοίως πολλές εισαγωγές σε λιμάνια της Ε.Ε., αλλά επί πλέον και, με ένδεκα(11) ακόμη πιστοποιητικά. Τα πιστοποιητικά αυτά βρισκόταν στην κατοχή της ……….., που δεν τα μεταβίβασε μεν στη ………. αλλά εισήγαγε η ίδια τις ποσότητες μπανανών (2.080.660 κιλών), τις ίδιες όμως αυτές ποσότητες πώλησε ταυτόχρονα προς τη …………., ώστε να ωφεληθεί η τελευταία, ως προς την πληρωμή του ΦΠΑ. Από όλα τα παραπάνω συνάγεται, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ότι οι εταιρείες γνωριζόταν πολύ καλά και δουλεύοντας προς ίδιο οικονομικό όφελος η κάθε μία, από κοινού και σε συμπαιγνία μεταξύ τους, αλλά και με επίγνωση των ενεργειών τους, προετοίμασαν με όλες τις λεπτομέρειες και προέβησαν στο παραπάνω τέχνασμα, της εκδόσεως πλαστού πιστοποιητικού, που δεν ήταν ένα και μοναδικό αλλά πολύ περισσότερα (αφού προηγουμένως, φρόντισαν: α) να γίνουν αλλεπάλληλες διαδοχές αυτού, β) επιβεβαίωση, δήθεν, της νομιμότητάς του από το αρμόδιο γραφείο, όπου υπεισήλθαν άλλα κυκλώματα που υποδύθηκαν στο αρμόδιο γραφείο, γ) έκδοση τιμολογίων για πληρωμή δήθεν των εν λόγω πιστοποιητικών, με σκοπό την απόσειση ευθυνών, καθώς και την επίκληση καλής πίστης), προκειμένου να αποκομίσουν τεράστια οικονομικά οφέλη για τις εταιρείες τους, […]. Πιο συγκεκριμένα, ο εφεσίβλητος [αναιρεσείων] δεν είναι δυνατό να εξαπατήθηκε από τον εκπρόσωπο της ………., όπως ισχυρίζεται, αφού όπως ήδη προαναφέρθηκε, ήταν έμπειρος και γνώστης όλων των απαιτουμένων τύπων και υποχρεώσεων σε μια τέτοια μεγάλη εταιρία, επί πλέον δε, δεν επρόκειτο για ένα πιστοποιητικό, για το οποίο θα υπήρχε ίσως πιθανότητα εξαπάτησης, αλλά για περισσότερα. Επίσης, ο ισχυρισμός του εφεσίβλητου [αναιρεσείοντος] ότι επέδειξε επιμέλεια και προνοητικότητα, κατά την αγορά των πιστοποιητικών, ζητώντας επιβεβαίωση για την νομιμότητα αυτών από τον αρμόδιο φορέα, είναι αναληθής και παντελώς έωλος, εφόσον η όλη ενέργεια, αποτελεί και αυτή τέχνασμα προς παραπλάνηση των αρχών, για επιδειχθείσα δήθεν, επιμέλεια κατά την αγορά των πιστοποιητικών, αφού, όπως προκύπτει από το πόρισμα ανάθεσης δικαιοδοσίας, το επικαλούμενο φαξ με την υπογραφή της κ. …., δεν προερχόταν από την εν λόγω υπηρεσία αλλά από συνεργάτες και συμπαίκτες του κυκλώματος των δύο εταιριών και επομένως, το έγγραφο τούτο καθόλου δεν αποδεικνύει τον παραπάνω ισχυρισμό. Επί πλέον, ούτε η πληρωμή του ανωτέρου ποσού για την αγορά των πιστοποιητικών καταδεικνύει πραγματική αγορά αυτών, αλλά αποτελεί άλλο ένα τέχνασμα για την επίτευξη του τελικού σκοπού της αποφυγής πληρωμής των αναλογούντων δασμών και φόρων, αφού η εν λόγω πληρωμή μπορούσε κάλλιστα να επιστραφεί στην ……….. από τη συνέχοχό της εταιρίας. Τέλος οι ισχυρισμοί του εφεσίβλητου [αναιρεσείοντος] για παραβίαση της αρχής του non bis in idem και των λοιπών επικαλουμένων από αυτόν διατάξεων της ΕΣΔΑ και του 7ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου αυτής κλπ., πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι, προεχόντως διότι στην παρούσα δίκη κρίνεται μόνο η εισαγωγή της ποσότητας μπανανών που έγινε στην Ελλάδα (……) με την ……/15-12-1998 διασάφηση, για την οποία κανένα δικαστήριο δεν αποφάνθηκε προηγουμένως, αλλοδαπό ή ημεδαπό, ουδεμία δε επιρροή ασκούν οι επικαλούμενες από αυτόν αποφάσεις των Ιταλικών και Πορτογαλικών Αρχών, από τις οποίες εξάλλου, δεν δικάστηκε, παρά μόνο το διοικητικό μέρος (και μόνο κατά το μέρος που αφορά τις εισαγωγές στην Ιταλία), ενώ κατά το ποινικό, ουδεμία δικαστική απόφαση υπάρχει, αφού η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο χωρίς να δικαστεί, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα στην 4η σκέψη. Με τα δεδομένα αυτά, όλοι οι αντίθετοι ισχυρισμοί του εφεσιβλήτου είναι απορριπτέοι, ως αβάσιμοι, σύμφωνα με τους βάσιμους σχετικούς λόγους της κρινόμενης έφεσης, η οποία συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτή στο σύνολό της. Η εκκαλούμενη όμως απόφαση, η οποία έκρινε τα αντίθετα, έσφαλε, και πρέπει να εξαφανιστεί. 7. Επειδή περαιτέρω, το Δικαστήριο, διακρατώντας την υπόθεση και δικάζοντας την ένδικη προσφυγή, κρίνει ότι αυτή πρέπει για τους ίδιους ως άνω λόγους να απορριφθεί […]».

    8. Επειδή, η αρχή ne bis in idem, η οποία κατοχυρώνεται στην προεκτεθείσα διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του 7ου Π.Π. της Ε.Σ.Δ.Α., αποτελεί, επίσης, γενική αρχή του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, η οποία έχει πλέον ενσωματωθεί στο άρθρο 50 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ένωσης (2000/C 364/01) και βρίσκει πεδίο εφαρμογής σε υπόθεση όπως η παρούσα, δεδομένου ότι τα κράτη μέλη της Ένωσης δεσμεύονται από τις γενικές αρχές του ενωσιακού δικαίου κατά την θέσπιση και επιβολή κυρώσεων για παραβάσεις της ενωσιακής τελωνειακής/φορολογικής νομοθεσίας (βλ. ΣτΕ Ολομ. 1741/2015, 1887/2018 επταμ.). Η ανωτέρω δε αρχή του ενωσιακού δικαίου και το άρθρο 50 του Χάρτη έχουν ανάλογο κανονιστικό περιεχόμενο με εκείνο του άρθρου 4 παρ. 1 του 7ου Π.Π. της Ε.Σ.Δ.Α. (βλ. άρθρο 52 παρ. 3 του Χάρτη, επίσης ΣτΕ 1887/2018 επταμ., 1102-1104/2018 επταμ. και ΔΕΕ μειζ. συνθ. 20.3.2018, C-524/15, …, σκ. 60-62). Εξάλλου, το άρθρο 54 της κυρωθείσης με το άρθρο πρώτο του ν. 2514/1997 (Α΄ 140) Συμβάσεως Εφαρμογής της Συμφωνίας Σένγκεν [κατά το οποίο «Όποιος δικάσθηκε τελεσίδικα από ένα Συμβαλλόμενο Μέρος δεν μπορεί να διωχθεί από ένα άλλο Συμβαλλόμενο Μέρος για τα ίδια πραγματικά περιστατικά, υπό τον όρο, όμως, ότι, σε περίπτωση καταδίκης, η ποινή έχει εκτιθεί ή εκτίεται ή δεν μπορεί πλέον να εκτιθεί σύμφωνα με τους νόμους του Συμβαλλόμενου Μέρους που επέβαλε την καταδίκη».], ανεξαρτήτως αν αφορά ποινές του κοινού ποινικού δικαίου και όχι και κυρώσεις διοικητικής φύσεως, οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν «ποινικές» βάσει των κριτηρίων Engel, δεν προσφέρει εν πάση περιπτώσει μεγαλύτερη προστασία από εκείνη που παρέχεται με βάση τις προαναφερθείσες διατάξεις του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    9. Επειδή, με την κρινόμενη αίτηση προβάλλεται ότι το δικάσαν διοικητικό εφετείο, το οποίο επελήφθη υποθέσεως διοικητικής κυρώσεως ποινικού χαρακτήρος, που επιβλήθηκε εις βάρος του αναιρεσείοντος από το Τελωνείο …….. για την ίδια πράξη λαθρεμπορίας, η οποία είχε ερευνηθεί στην Ιταλία και στην Πορτογαλία, δεσμευόταν από τις σχετικές αποφάσεις ιταλικών και πορτογαλικών αρχών που είχε επικαλεσθεί ο αναιρεσείων, κρίνοντας δε αντιθέτως παραβίασε την αρχή ne bis in idem, που κατοχυρώνεται με τα άρθρα 54 της Συμβάσεως Εφαρμογής της Συμφωνίας Σένγκεν, 50 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 4 παρ. 1 του 7ου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α. Προς θεμελίωση δε του παραδεκτού του λόγου αυτού, κατά το άρθρο 53 παρ. 3 του π.δ. 18/1989, όπως ισχύει, προβάλλεται ότι ως προς το ζήτημα αν είναι επιτρεπτή ή μη η επιβολή διοικητικών κυρώσεων εις βάρος του ιδίου προσώπου και επί τη βάσει των ιδίων πραγματικών περιστατικών σε περισσότερα από ένα κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και εάν δεσμεύονται ή όχι οι δικαστικές αρχές ενός κράτους - μέλους στον τομέα της διοικητικής δικαιοσύνης από τις αποφάσεις δικαστικών αρχών ιδίας δικαιοδοσίας άλλου κράτους - μέλους δεν υπάρχει νομολογία. Σύμφωνα, όμως, με τα εκτεθέντα στην σκέψη 7, τα οποία ισχύουν και ως προς την ερμηνεία των διατάξεων της ενωσιακής νομοθεσίας που κατοχυρώνουν την αρχή ne bis in idem, κατά τα εκτεθέντα στην σκέψη 8, προκειμένου να ενεργοποιηθεί η αρχή αυτή στην παρούσα υπόθεση, απαιτείται οι δύο “ποινικές” διαδικασίες κατά του αναιρεσείοντος να αφορούν στην ίδια κατ’ ουσίαν παραβατική συμπεριφορά, ήτοι στο αυτό σύνολο συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών, τα οποία συνδέονται αναπόσπαστα μεταξύ τους, χρονικά και τοπικά, και η συνδρομή των οποίων είναι απαραίτητη για την επιβολή της (ποινικής και της διοικητικής) κυρώσεως. Ωστόσο, λαμβανομένων υπόψη των δεδομένων της υποθέσεως που εκτέθηκαν στην σκέψη 6, δεν προκύπτει ότι συντρέχει, εν προκειμένω, η ως άνω προϋπόθεση, διότι, όπως δέχεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατ’ ανέλεγκτη αναιρετικώς εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων, καμία από τις αποφάσεις των αλλοδαπών αρχών, τις οποίες επικαλείται ο αναιρεσείων, χωρίς, άλλωστε, να αποδεικνύει τον αμετάκλητο χαρακτήρα αυτών, δεν αφορά στην επίμαχη εισαγωγή μπανανών στην Ελλάδα με βάση την υπ’ αριθ. ……/15.12.1998 διασάφηση του Τελωνείου …., αλλά αφορούν άλλες εισαγωγές και μάλιστα σε άλλες χώρες (Ιταλία και Πορτογαλία). Πέραν τούτου, α) το διοικητικό εφετείο δέχθηκε, κατ’ ανέλεγκτη αναιρετικώς εκτίμηση του σχετικού αποδεικτικού στοιχείου, ότι από την απόφαση της Γενικής Εισαγγελίας της Δημοκρατίας της Πορτογαλίας δεν προκύπτει σε ποιά κατηγορία εις βάρος του αναιρεσείοντος αναφέρεται, και β) η υπ’ αριθ. ../../10.5.2007 απόφαση της Περιφερειακής Φορολογικής Επιτροπής της πόλης …, όπως δέχεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, αφορά υπόθεση επιβολής δασμών και λοιπών δικαιωμάτων, αποζημιώσεως και τόκων υπερημερίας σχετικά με 23 δελτία εισαγωγής μπανανών που έγιναν το 1998 από την ιταλική εταιρεία, της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος ήταν ο αναιρεσείων, μέσω του τελωνείου της …., δηλαδή αφ’ ενός μεν δεν αφορά την επιβολή κυρώσεων, ως προς τις οποίες και μόνον έχει πεδίο εφαρμογής η αρχή ne bis in idem, και αφ’ ετέρου δεν αφορά την εισαγωγή μπανανών στην Ελλάδα, δηλαδή την συγκεκριμένη τελωνειακή οφειλή, η οποία γεννήθηκε από την εισαγωγή με βάση την επίμαχη διασάφηση εισαγωγής στην Ελλάδα [πρβλ. και το άρθρο 215 παρ. 1 του Κοινοτικού Τελωνειακού Κώδικα (Κανονισμός (ΕΟΚ) 2913/92), κατά την οποία «Η τελωνειακή οφειλή γεννάται: - στον τόπο όπου λαμβάνουν χώρα τα γενεσιουργά γεγονότα της οφειλής αυτής, - είτε, εφόσον ο τόπος αυτός δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί, στον τόπο όπου οι τελωνειακές αρχές διαπιστώνουν ότι το εμπόρευμα βρίσκεται σε κατάσταση η οποία γεννά τελωνειακή οφειλή, …»]. Εξ άλλου, το γεγονός ότι οι εισαγωγές μπανανών στην Ιταλία έγιναν με βάση το ίδιο πλαστό πιστοποιητικό … και ότι όργανα της ιταλικής ποινικής δικαιοσύνης δέχθηκαν ότι ο αναιρεσείων δεν φαίνεται ότι γνώριζε την πλαστότητα αυτού [όπως αναφέρεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, κατά τον Ιταλό εισαγγελέα «δεν φαίνεται πιθανή η εκδοχή ο εφεσίβλητος (ήδη αναιρεσείων) να μπορεί να είναι συνένοχος …»], δεν αρκεί για να θεωρηθεί ότι συντρέχει η απαιτούμενη για την εφαρμογή της αρχής ne bis in idem προϋπόθεση του «idem», δηλαδή η ταυτότητα των πραγματικών περιστατικών και στις δύο διαδικασίες (δηλαδή τόσο ενώπιον των ελληνικών όσο και των αλλοδαπών αρχών), υπό την έννοια της υπάρξεως ενός συνόλου συγκεκριμένων περιστατικών, τα οποία συνδέονται αναπόσπαστα μεταξύ τους, χρονικά και τοπικά. Συνεπώς, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση της αρχής ne bis in idem (η οποία αποτελεί εκδήλωση, μεταξύ άλλων, των αρχών της ασφάλειας δικαίου και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης του πολίτη) ως εκ του ότι για την ίδια πράξη λαθρεμπορίας είχαν ήδη εκδοθεί αποφάσεις από αλλοδαπές αρχές, ανεξαρτήτως αν προβάλλεται παραδεκτώς κατά το άρθρο 53 παρ. 3 του π.δ. 18/1989, είναι εν πάση περιπτώσει απορριπτέος ως αβάσιμος, εφ’ όσον ο αναιρεσείων δεν αμφισβητεί ότι εν προκειμένω δεν συνέτρεχε ταυτότητα πραγματικών περιστατικών υπό την ανωτέρω εκτεθείσα έννοια, αλλά υπολαμβάνει ότι, αφού οι εισαγωγές μπανανών τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα έγιναν με βάση το ίδιο πιστοποιητικό ….. και αφού η σχετική με τον αναιρεσείοντα υπόθεση ετέθη στο αρχείο στην Ιταλία, πρόκειται για την ίδια πράξη λαθρεμπορίας και για τα ίδια πραγματικά περιστατικά και, επομένως, δεν μπορεί να του επιβληθεί κύρωση για την εισαγωγή μπανανών που έγινε στην Ελλάδα με βάση την επίμαχη διασάφηση του Τελωνείου …… . Και τούτο ανεξαρτήτως αφ’ ενός μεν του ότι από τις κατοχυρώνουσες την αρχή ne bis in idem διατάξεις, το άρθρο 4 του 7ου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α. αφορά σε διαδικασίες στο πλαίσιο ενός μόνον κράτους και, επομένως, δεν έχει πεδίο εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση, διότι, προς θεμελίωση παραβιάσεως της ανωτέρω αρχής, γίνεται επίκληση αποφάσεων, οι οποίες έχουν εκδοθεί από όργανα άλλων κρατών, και αφ’ ετέρου του ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει (ρητή ή εμμέσως συναγόμενη) ερμηνεία ή μνεία του άρθρου 54 της Συμβάσεως Εφαρμογής της Συμφωνίας Σένγκεν. Συνεπώς, εφ’ όσον νομίμως απερρίφθη από το δικάσαν διοικητικό εφετείο ο αφορών την παράβαση της αρχής ne bis in idem λόγος με την προεκτεθείσα αιτιολογία, ότι δεν υπήρχε ταυτότητα των πραγματικών περιστατικών και στις δύο διαδικασίες (δηλαδή τόσο ενώπιον των ελληνικών όσο και των αλλοδαπών αρχών), είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής ο λόγος, με τον οποίο πλήττεται η επικουρική αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σύμφωνα με την οποία από τις αλλοδαπές αρχές δεν εξετάσθηκε παρά μόνο το διοικητικό μέρος, ενώ ως προς το ποινικό μέρος ουδεμία δικαστική απόφαση υπάρχει, αφού η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο χωρίς να δικαστεί.